(Bredevoort, 1917)

lid 1e compagnie DNB

Hij helpt het Canadese leger bij de bevrijding van de Veluwe

Augustinus Johannes Bernardus (Guus) Beckers wordt geboren in Bredevoort op 14 mei 1917, zoon van Johan Beckers en Bertha Elschot. Zijn grootouders van vaders kant komen uit Duitsland en zijn vader vestigt zich met een aannemersbedrijf in Bredevoort. Guus groeit op met twee broers en vier zussen. Na de lagere school volgt hij de timmermansopleiding aan de ambachtsschool in Winterswijk. Dat is vooral de wens van zijn vader. Zijn één jaar oudere broer is hier ook opgeleid tot timmerman. Zelf heeft Guus meer passie voor metaalwerk. Hij volgt verschillende avondstudies zoals de Handelsavondschool en werkt dan in het bedrijf van zijn vader.

In de oorlog werkt hij bij een aannemersbedrijf in het Duitse Bocholt. Als het daar te heet onder zijn voeten wordt, duikt hij eind 1942 onder bij de familie Wieggers op boerderij Oldpas in Zieuwent. Zo leert Guus dochter Marie Wieggers kennen, zijn toekomstige vrouw.

De familie Wieggers zit diep in het verzet. Hendrik Wieggers is regionaal bekend bij het verzet tot aan de commandant van de Binnenlandse Strijdkrachten Gewest 5 Gelderland. Guus Beckers levert ook zijn bijdrage aan de ondergrondse in Zieuwent. Boerderij Oldpas is een duiventil. Ontelbare onderduikers worden hier in de loop der jaren opgevangen. Joden, buitenlandse piloten, evacuees, jongemannen en ook de burgemeester van Hengelo Gld.

Op het laatst van de oorlog zitten er 40 mensen verstopt. Toch is er altijd voldoende eten. Als er ‘vreemd volk’ aankomt, wordt steevast geroepen “Waar is Marie, waar is Marie?”. Zij moet het woord doen, steeds hetzelfde antwoord geven op vragen. Zij kan dat, maar ervaart gruwelijke spanning als er weer een grote huiszoeking is. Oorlog bespeelt de geest. Zij blijft dat in haar latere leven steeds ervaren. De familie Wieggers helpt anderen uit plichtsbesef, met gevaar voor eigen leven. Het credo is: verzet tegen de vijand is je plicht als vaderlander. Eind 1944 brengt Hendrik Wieggers de wapens van de tweede geallieerde wapendropping in het Aaltense Goor met paard en wagen naar Oldpas, een extreem zware vracht ijzerwerk.

Er volgt een razzia, waarbij Guus en Hendrik samen snel de wapens in de kolk naast de boerderij gooien. Een Duitser schiet met een stengun op hen, maar schiet mis. Zo zijn er meer situaties, die goed aflopen.

Najaar 1944 sluit Guus Beckers zich aan bij de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten, strijdend gedeelte. Na de bevrijding van Lichtenvoorde op 31 maart haalt Guus bij ‘Lodieks Tone’ de verstopte wapens op en gaat met een gewapende groep op pad om Wehrmachtsoldaten en NSB-ers op te pakken en naar Harreveld te brengen. Vervolgens meldt hij zich bij de 1e compagnie van het Dutch National Battalion. Hij helpt het Canadese leger bij de bevrijding van de Veluwe, komt in Apeldoorn, Bunschoten, Amersfoort, Woudenberg en Leusden. In die tijd schrijft hij brieven naar huis. Hij heeft voor een half jaar getekend in het leger, maar kan het leger al in juli 1945 verlaten omdat hij een baan krijgt als ploegleider/opzichter bij de N.V. Arnhem-Zuid Wederopbouw. Guus en Marie trouwen in oktober 1945 voor de wet en in november 1945 in de kerk in Zieuwent. Hun oudste zoon wordt in 1946 in Arnhem geboren. Ze krijgen hierna zes dochters en twee zoons.

De oorlog drukt een stempel op het leven van Guus. Allereerst de spannende onderduiktijd en het verzetswerk in Zieuwent en Mariënvelde. Van zijn één jaar oudere broer Johan Beckers, marinier 1e klasse vanaf juni 1941, verneemt de familie Beckers vanaf 1941 niets meer. Pas later blijkt dat Johan in februari 1942 aan boord van het vlaggenschip Hr. Ms. de Ruyter is getorpedeerd door de Japanners en naar de bodem van de Javazee verdwenen. In februari 1946 ontvangen de ouders het officiële overlijdensbericht van het Ministerie van Marine uit Den Haag Zijn oom Heinrich Beckers (*1892) raakt in 1944 vermist.

Voorjaar 1947 verhuist Guus met zijn gezin naar Vorden in de Achterhoek. Hij gaat zich specialiseren in het molenwerk bij Ten Have in Vorden en Ten Have (in Vorden en Aalten). In 1952 vestigt hij zich als zelfstandig molenbouwer ‘Beckers Molenbouw’ aan de Koppelstraat in de bedrijfsruimte van het aannemingsbedrijf van zijn vader in Bredevoort. In de zomer van 1953 verhuist zijn gezin ook naar Bredevoort. Het molenmakersbedrijf wordt in 1963 flink uitgebreid onder andere met een eigen houtzagerij en verplaatst naar het bedrijventerrein aan de Winterswijksestraat 61 in Bredevoort. Zijn molenwerkenbedrijf is dan een begrip in de Nederlandse en buitenlandse molenwereld vanwege zijn ingenieus vakwerk en zijn ontwikkelde wieksysteem om het beter te stroomlijnen. Als blijk van waardering ontvangt hij van ‘De Hollandsche Molen, Vereniging tot Behoud van Molens in Nederland’ het certificaat van verdienste.
Guus Beckers overlijdt op 11 april 1980 thuis aan de Koppelstraat in Bredevoort in de gemeente Aalten.

Guus Beckers